از خودم و شما میپرسم تیتر این مطلب چه معنی میتونه داشته باشه؟

تا امروز بجز حرف های بی ارزش چه کاری برای جامعه ... انجام دادیم ؟

شعار کافی نیست ؟

لعنت به هرچی گروه و دست و بند و انجمن های دروغ گو که هرچی میکنند برای منافع خودشونه نه مردم.

.

"کاملا جدی"

در این پست از حاشیه خبری نیست و مستقیم میرم سر اصل مطلب.

برای درک بهتر این مطلب بهتره فقط و فقط خودمونو بجای عزیزانی بگذاریم که شاید خودمون ، یکی از اعضای خانوادمون ، فامیلمون ، همسایمون ، همشهریمون و یا هموتنمون جزو این اشخاص باشیم و کمی همزاد پنداری کنیم تا بهتر درک کنیم در چه شرایطی هستند.

ایران ۱۱ شاید در اولین برخود مارا به یاد پلاک ماشین انداخته باشد،

اما معنی این واژه چیز دیگریست.

چند روز قبل یکی از آقایون خوش تیپ‌، با ادب و بسیار بسیار آقا ،همسفر چند لحظه ای زندگی ما بودند و با بزرگواری خودشون مطالب بسیار جالب و با ارزشی را به بنده آموخته و یاد آوری کردند .

پس از چند دقیقه ، بنده را محرم خودشون دونستند و با اینکه آگاهی داشتند که کاری از دست اینجانب بر نمیاید اما با این حال کمی دردودل کردند و کلی از اتفاقات آزار دهنده ای که در جامعه برای تعداد زیادی از هموتنهامون در حال رخ دادن است و تعریف کردند.

و اینکه میشود از این اتفاقات به شکل خیلی صاده ای جلو گیری کرد ولی بخاطر کم لطفی ما مردم و بی مسئولیتی مسئولین ، کار شایسته ای برای این گروه بزرگ صورت نگرفته است.

کمی هم از تعدادی راننده تاکسی و حتی از تعداد کمی از هموتنان ما هم گله داشتند.

.

مضوع این بود که ایشون معلول جسمی بودن و در انجمنی به نام ایران ۱۱ فعالیت میکردند .

ایران ۱۱ در واقع به معنی ۱۱% از هموتنان ما معلولیت دارند.

اگر بهتر بگویم در حدود ۱۵۰۰۰۰۰۰ میلیون نفر از عزیزان ما معلولیت دارند .

ما گاهی وقت ها اخبار ، مطالب و حتی درخواست هایی از سوی این دوستان و عزیزان شنیده ایم ‌، خوانده ایم ، دیده ایم و شاید تنها به دلیل این که ما دوستان و اقواممون بصورت مستقیم با معلولیت روبرو نیستند و نیستیم خیلی صاده از کنار این درخواست یاری آنها عبور کردیم و چشم پوشی کردیم که این عمل ما در هیچ جای عالم  جایی ندارد و در کالبد یک انسان کامل جایگاهی نخواهد داشت.

همین موضوع که تعداد این عزیزان حدود پانزده میلیون نفر از هشتاد میلیون نفر از یک جامعه در حال رشد بوده است، حساسیت خواسته های آنها را خیلی بالاتر میبرد و باید خیلی زودتر انجام کار شود .

ایجاد شغل ، تهیه وسیله نقلیه خاص معلولان هم شخصی و هم عمومی ، ایجاد شرایت ازدواج و خیلی مسائل مشابه که این آقا گفتند و بنده فقط توانستم به عنوان شخصی که تا آن روز نتوانسته بود برای این اجتماع بزرگ کاری انجام دهد تنها سر تکان دادم و گفتم حق باشماست و واقعا هم همینطور بوده و هست .

شما هر زمانی که بخواهید میتوانید به مسافرت برید مثل مشهد یا هر جای دیگر از کره خاکی اما این عزیزان نه قطاری مناسب دارند نه اتوبوسی که خاص معلولین باشد دارند و از همه بدتر هواپیمایی هم وجود نداره تا این دوستان برای سوار و پیاده شدن از آن راحت باشند ، مثل ۳۰ سال قبل باید چند نفر کمک کنند تا سوار و پیاده شوند.

( آیا شما میدانید احساس ترحم چیست ؟ )

( آیا میدانید خجالت کشیدن آقا یا خانم بالغ چقدر سخت است ؟ )

یادمان باشد آرامش و راحتی برای تمام اعضای یک اجتماع است. و هیچ ربطی به ژن ندارد.

.

حدود ۱۰ سال پیش مسئولین قول هایی داده بودند که معابر را برای معلولین عزیزمان آماده سازی کنند، اما تا به امروز به دلیل بی مهری ما مردم و عدم پافشاری برای رسیدن به حق شرعی و اخلاقی آنها خبری نشد .

.

اما رانندگان عزیز ما هیچ وقت خدمات شما در گرما و سرما برای این ملت بزرگ  را فراموش نمیکنیم و ما قدر دان شما هستیم ، " امّا " ما مردم دلیل این را متوجه نمیشویم، چرا وقتی خانم یا آقایی را بر روی صندلی چرخدار میبینید از سوار کردن آنها خود داری میکنید ؟ آنهایی که جای مناسب برای ویلچر ندارند یا در صندق عقب ماشین جا ندارند هیچ ، اما دوست عزیزی که جای مناسب داری تو چرا ؟

.

مردم رهگذر گاهی میخواهند به این عزیزان لطف کنند اما بدلیل عدم آگاهی عملی را انجام میدهند مثل دوستی خاله خرسه .

یعنی حرکت دادن ویلچر بصورت نامناسب دلیل زمین خوردن فرد معلول میشود و این وحشتناک ترین اتفاق ممکنه هم برای کمک دهنده و هم برای معلول است ، تصور کنید .

اگر میخواهید کمک کنید اول سوال کنید ، خودسر کاری نکنید ، بعد از آنکه متوجه شدید چه کاری باید انجام بدهید کمک کنید .

.

.

.

پ.ن

۱. خیلی تلاش کردم کوتاه و مفید باشه ، امیدوارم خسته کننده نشده باشه.

۲. دلسوزی و گریه برای این دوستان فایده ای نداره اگر میخواهید کاری کنید با انجمنهای معلولین بیشتر در ارتباط باشید.

۳.برای تمام مردم دنیا آرزوی سلامت دارم.

۴. کاملا جدی.

نوشته ای از یک راننده که دردودل یک معلول را شنید و میخواهد تا شما هم به گوش دیگران برسانید تا راه تازه ای را برای آرامش آنها بوجود آوریم.

.

وقتی گفت برای ما که ویلچر داریم فقط ۲ سانت لب جوب مثل یک دیوار بلنده داشتم از شدت ناراحتی به خودم میپیچیدم.

ما میتونیم کمک کننده برای هم باشیم اگر خودمونو جای هم بگذاریم.